12 Maart: Een onheilspellend WhatsAppje

We worden enigszins geradbraakt wakker door de toch wel bijzondere bedden en vooral bijzondere matrassen. En het is nog steeds lekker vroeg, maar  we liggen er telkens ook op tijd in.
Soms doet de wi-fi het, soms niet. In de 'zussen-app' krijg ik een onheilspellend berichtje: Trump heeft besloten vanaf morgen een inreisverbod voor Europese vluchten in te stellen. Da's niet zo mooi. Wij zijn hier weliswaar al wel, maar ooit willen we ook weer terug naar huis.
Ik weet nog dat ik een bericht las over American Airlines die niet meer op Milaan wilden vliegen, nog voordat dit gebied in lockdown ging. En wij vliegen dan wel niet met AA maar wel met een andere Amerikaanse luchtvaartmaatschappij. Jeetje, wat is nu verstandig...

We overleggen en, hoe vervelend ook, we besluiten te gaan proberen de vlucht te vervroegen. We vinden het te onzeker om hier nu nog een week te blijven. De wifi is alleen zo slecht, en de app van United zo overbelast, dat het totaal niet lukt om iets via de app te regelen. Eerst maar ontbijten. Maar bij mij (en m'n moeder) dragen dit soort situaties niet echt bij aan de eetlust. Dat komt pas weer als dit geregeld is. Buiten bij het restaurant hebben we bereik dus we proberen te bellen met United. Maar dat proberen meer mensen want de wachttijd is meer dan 2 uur 😨
Ook de snel aangeschafte data bundel biedt voor de app geen uitkomst, die ligt er gewoon helemaal uit. Jurgen heeft een goed idee: we gaan het regelen bij een balie op een vliegveld. We skippen dus de (nog te boeken) airboat ride en gaan naar het vliegveld bij Fort Myers, dat komen we als eerste tegen.

Achter de balie treffen we een bijzonder vriendelijke dame die bevestigd dat we onder deze omstandigheden gratis kunnen omboeken en gaat direct voor ons aan de slag.
Het duurt een half uurtje, maar dan zijn we de trotse bezitters van tickets voor overmorgen (zaterdag) vanaf Orlando naar Amsterdam, via Newark. Het is echt balen maar als we hier onverhoopt vast komen te zitten is het nog veel erger. Nu kunnen we nog 1,5 dag genieten. We besluiten ook de villa te annuleren; het is onzin om hier maar 1 nacht heen te gaan en zo krijgen we in ieder geval de servicekosten en schoonmaakkosten terug. Wie weet of we verder nog wat kunnen regelen maar dat is nu niet belangrijk. (Omdenken: die villa is toch al betaald dus het kost niet extra ofzo. Ik weet ook wel dat het zo niet werkt, maar je moet toch wat 😁)

Na al deze toestanden hebben we inmiddels wel weer trek, misschien had het geholpen als sommigen van ons deze morgen meer hadden gegeten 😉
We stoppen in Venice (dat is hier niet in lockdown), dit is een gezellig plekje met een 'historisch' centrum. Echt historisch vinden we het niet maar het is wel gezellig. We lopen wat winkeltjes in, de ouders kopen nog kaarten, een mini flamingo (of toch een pinguin?) en postzegels en dan gaan we op een terrasje lunchen. Het eten is lekker maar natuurlijk weer veel te veel!
Mijn vader neemt een combi van een half broodje en een halve salade. Wij nemen alle drie een broodje en daar zit natuurlijk ook nog friet bij. Toch besluiten we nog ruimte te hebben voor een schepijsje bij de buren, geen vakantie zonder ijs. En ook hier is het kleinste bakje gigantisch maar het ijs is lekker. Met het ijsje in de hand lopen we terug naar de auto.

Er rukken nog wat brandweerauto's uit en die stoppen letterlijk op de hoek van de parkeerplaats. We noemen geen namen, maar de ramptoeristen uit ons gezelschap (Jurgen en m'n moeder) kunnen nog snel wat foto's van de brandweerauto nemen. Die is inderdaad typisch Amerikaans, en normaal gesproken als je de sirene hoort ben je al te laat.

Omdat nu morgen ineens de laatste dag is, wil ik toch wel heel graag even een strand zien en m'n moeder is het daarmee eens. Op weg naar het hotel komen we langs Siesta Key dus daar gaan we heen. Het is een groot strand, het is er redelijk druk maar niemand zit zo dicht op elkaar als je in Europa ziet, en het strand.... Werkelijk poedersuiker wit. En zo voelt het ook, heel zacht. Het water is prachtig blauw en er staan typisch Floridiaanse strandwacht huisjes. Jammer dat we onze zwemkleding niet aan hebben maar we gaan toch even met de voeten in het water terwijl mijn vader de spullen bewaakt. Ik word nog even verrast door een golf maar het is prachtig warm en zonnig weer dus m'n korte broek is zo weer droog.

Dan nog de laatste 10 minuten in de auto naar het hotel. Weer een Baymont en deze is echt wel beter dan die in Miami. We relaxen even op de kamer en tegen 19.00 uur gaan we op weg voor het eten. Wij willen graag nog een keer bij een Outback eten dus dat doen we vanavond. Jurgen neemt hier natuurlijk een steak, mijn vader een Phlly cheesesteak, mijn moeder een hamburger en ik Alice Spring Chicken (hoe kan het ook anders 😋). Biertje erbij en ik weer aan de ijsthee. Mijn moeder houdt niet van rood vlees, dus we hadden doorgegeven dat haar hamburger well done moest zijn. Hij is medium dus die gaat terug (ja mam, dat kan hier). Even later wordt hij met excuses door de manager gebracht en nu is het wel goed.

Na het eten rijden we nog even door naar de Walmart. We moeten natuurlijk nog wel die altijd zo belangrijke boodschappen kopen. En wat koop je dan zoal: make-up, deo, lipbalsem van Eos, M&M's en pringles voor in het vliegtuig. Onmisbaar dus 😆
Daarna weer terug naar het hotel. Boodschappen bij de Walmart duren altijd langer dan gedacht, dus het is ineens 21.30 uur. En nog steeds lekker 23 graden!

11 Maart: See you later Alligator!

Het is weer tijd om in te pakken en naar onze volgende accommodatie te gaan. Van Captain Pips naar Captain Table, maar vanavond zal blijken dat het wel 2 heel verschillende accommodaties zijn 😅
Alweer zijn we vroeg wakker zodat we al om 08.45 uur in de auto zitten. Eerste stop is de Publix voor brood voor een ontbijtpicknick. Dat doen we bij Curry Hammock State Park (what's in a name...) waar we voor 7$ gebruik mogen maken van een overdekte picknick plek recht aan zee.
Natuurlijk moeten we even met de voeten in het water en het is eerst even koud maar daarna trekt het al snel bij en is het water lekker. Met 'we' bedoel ik Jurgen, m'n moeder en ik. Mijn vader houdt zijn voeten liever droog 😄
Het gekochte brood (een soort stokbrood) is voor de verandering echt lekker en we zitten hier heerlijk, met recht een ontbijt met een view.

Als 'alles' op is gaat de boel weer in de koeltas (gekocht voor $4,27) en gaan we naar de Everglades. Natuurlijk kan dat niet zonder te stoppen bij Robert was here voor een heerlijke smoothie. Het is best druk maar we zijn toch snel aan de beurt. Wij delen een mandarijn-sinaasappel-ananas smoothie, mijn ouders kiezen een andere combi. Lekker hoor! Het fruit ziet er allemaal heerlijk uit en hier en daar zien we iets wat we niet herkennen. Jammer dat we nog op rondreis zijn en dus eigenlijk niets mee kunnen nemen.

De eerste stop in de Everglades is bij het Ernest P. Coe VC. Natuurlijk even het paspoort stempelen en een coin kopen. Maar ook de Anhinga trail lopen. Dit is een rondje van zo'n 1200 meter over een soort vlonderpad door de moerassen/watertjes. We zien behoorlijk veel alligators, vogels, schildpadden kortom: veel wildlife. Ook een soort reiger die een vis aan het opeten is. Gaaf om te zien alhoewel die vis daar waarschijnlijk anders over dacht 😁

Het is behoorlijk warm dus die 1200 meter is precies genoeg. Als we weer in de tank zitten begint het te spetteren. Dat is een beetje jammer want we wilden eigenlijk weer picknicken. Het zijn maar minibuitjes maar te veel om in te gaan zitten. De meeste picknickplaatsen die wij onderweg treffen zijn overdekt, maar niet hier in de Everglades. We parkeren de auto bij een meertje en besluiten dan maar in de auto te eten, plek genoeg 😄

Daarna gaan we weer terug nar de Tamiami trail. We stoppen nog even bij het Shark Valley VC maar daar is niet zo heel veel te zien en fietsen staat niet op de planning.
We nemen in de buurt van het VC van Big Cyprus de looproad waar je veel alligators zou moeten kunnen zien. En inderdaad zien we heel veel alligators en vogels in de poeltjes langs de weg. We zijn de tel kwijt geraakt. Op een zeker moment spot Jurgen een hoop lelijke gieren. Als we dichterbij komen blijken het er ruim 20 te zijn. De reden dat ze daar zijn? Een alligator die met z'n buik omhoog ligt. Voor hen een feestmaal. Nog even gegoogeld of het bijzonder gieren zijn, maar het blijken 'gewone' zwarte gieren te zijn.

Tegen de tijd dat we deze looproad afgereden zijn, is het al na vijven en is het VC van Big Cyprus al dicht. Jammer, dan geen stempel. Door naar Everglades City, onze verblijfplaats voor de nacht. En waar 'city' nogal een optimistische benaming is voor dit dorp, zo vinden we de score die onze accommodatie op Booking.com krijgt ook nogal aan de optimistische kant. De kamer is groot, een dubbele slaapkamer met ieder een 'badkamer', gezamenlijke keuken en een soort patio. Maar het is een bij elkaar geraapt zooitje en het grootste deel van de meubels lijkt uit de jaren 80 te komen, inclusief het matras. Kortom: hier gaan we niet nog eens heen! Maar ach, het is maar voor 1 nacht.

Het hotel heeft ook een plus: een kortingsbon voor het eten in het restaurant waar we toch al heen wilden. O ja, nog een plus want de dame achter de receptie is echt heel erg aardig en behulpzaam.
Maar goed, het eten. Het heeft inmiddels even behoorlijk geregend en Jurgen is de chauffeur van dienst die de auto uit een enorme plas moet halen en dus natte voeten haalt. Maar het is nu in ieder geval weer droog. Ook nu krijgen we in het restaurant weer een booth en we kunnen al snel de bestelling doorgeven. Jurgen neemt een fried fish schotel. Mijn ouders fried fish zonder schotel en ik een soort tosti met pulled pork. Het blijk dat er iets mis gaat en de serveerster begrijpt uit de bestelling dat mijn ouders beiden ook de schotel willen. Ze krijgen de bijbehorende salade, maar dan check ik het nog een keer en komt het toch in orde. Het eten smaakt helemaal prima en aangezien de rest een biertje wil, ben ik Bob. Bij het afrekenen hebben ze keurig de goede prijzen gerekend en krijgen we bovendien ook nog 10% korting.
We zitten nog een tijdje op de patio tot de ogen weer dichtvallen.

10 Maart: Naar het Zuidelijkste puntje!

Het doel van onze twee nachten op Marathon was om een bezoek aan Key West te brengen.
Omdat het gisteren opvallend vroeg stil was in het appartement zijn we deze morgen bijzonder vroeg wakker. Bij mijn ouders met dank aan een verkeerd lopende wekkerradio. Het is werkelijk een raadsel maar wellicht heeft het iets te maken met 220/110 volt? Wie het weet mag het zeggen. Maar de dag begint zo lekker op tijd 😁

Na een pre-ontbijtje (plakje ontbijtkoek, yoghurtje of in het geval van Jurgen natuurlijk allebei 😄) zijn we keurig op tijd op weg, het is nog maar net 9.00 uur.
We moeten ons nog even melden bij de receptie van Captain Pips. Dat is zo gebeurd en daarna gaan we verder Zuidwaarts over de Overseas Highway. Het is nog wat bewolkt maar het trekt steeds meer open en het is een heel stukje warmer dan gisteren, nu al 75F. Heerlijk weer dus!

Het plan is om in Key West 'echt' te ontbijten. Daar zijn we rond een uur of 11. Eerst maar eens kijken bij de Ihop, maar daar staat een gigantische rij. Daar gaan we niet op wachten. De Denny's blijkt een betere of in ieder geval rustigere keuze (en ik ben allang blij want ik ben niet perse fan van de Ihop) en we krijgen al snel een 'ronde' booth toegewezen.
We doorgronden de ondoorgrondelijke menukaart van Denny's en plaatsen onze bestelling. Er is sprake van grote honger! Jurgen neemt (ik zou bijna zeggen uiteraard) de Lumberjack Slam (eieren, worstjes, ham, bacon toast, hashbrowns en pancakes), mijn vader 'built-z'n-eigen-slam' en kiest eieren, worstjes, toast en pancakes, mijn moeder gaat voor een zoete variant en neemt de Double Berry Pancakes (2 blueberry pancakes met aardbeien en banaan, eieren, bacon en hashbrowns) en ik neem een vrij bescheiden Moon-over-my-hammy: een soort tostie waar scrambled egges, ham en kaas tussenzit met hashbrowns. Kortom: de tafel staat schandalig vol 😋

Tegen de tijd dat het toch gelukt is om het meeste eten weg te werken is het een klein uur later. En: de temperatuur is nog verder opgelopen naar 82F. Het is gewoon prachtig weer.
We rijden naar Duval street en zoeken (en vinden) daar een parkeerplaats voor 5$ per uur. Nou, dat valt best mee. We gaan op pad, eerst naar de boei. Het gaat ons niet nog eens gebeuren dat we al weer op het vaste land staan en bedenken dat we vergeten zijn hier een foto te nemen.
Het is een beetje jammer dat er echt een gigantische rij staat om een foto van de boei te nemen. Daar gaan we niet op wachten hoor, zeker niet in de brandende zon. Nemen we wel een foto een beetje scheef. Dat lukt ook zonder publiek.

Als de foto binnen is lopen we weer naar de Noordzijde van het eiland. Nu parallel aan Duval Street langs het huis van Hemmingway. De katten met 6 tenen zien we niet, maar we gaan hier dan ook niet naar binnen. Dat is aan ons allemaal niet besteed. Het is stiekem best nog een eind naar Mallory Square; als we daar aankomen blijken we al ruim 5 kilometer te hebben gelopen.

Waarom het zo is weten we niet precies, maar er lopen overal hanen, kippen en kuikentjes rond. Ook maar even op de foto dus.
Daarna eerst maar eens een grote beker drinken halen want het is echt behoorlijk warm en de waterflessen zijn zo goed als leeg.
We komen even lekker bij en gaan dan bij de 'kade' kijken. Er ligt een gigantisch cruiseschip in het prachtig blauw/groene water. Gek dat het water toch weer een heel andere kleur heeft dan op bijvoorbeeld Bonaire, het lijkt hier veel groener te zijn. Gelukkig staat er een windje, want zo is het goed vol te houden.

We kijken een tijdje naar de pelikanen (niet te verwarren met flamingo's die hier pinguïns blijken te heten 😂) en zien ook nog 'gekke' zwart witte vogeltjes met hele rare, dikke roodzwarte snavels. Het blijkt een Amerikaanse Schaarbek. Zo leer je nog eens wat op vakantie.

Daarna lopen we 'het laatste stuk' van Duval Street terug naar de auto. Pfoe, dat was me de wandeling wel. Volgens de telefoon ruim 6,5 kilometer en het is gezellig warm.

Maar goed, dat betekent wel dat we een milkshke bij de Sonic verdiend hebben! Na eerdere missers zijn we inmiddels verstandig en nemen we een mini milkshake. En da's meer dan voldoende!

De terugweg naar het appartement duurt ook weer zo'n 5 kwartier. Het is nu zo lekker weer dat ik naar het zwembad ga. De rest kan lekker binnen opdrogen 😎 Het duurt niet al te lang voor m'n moeder ook komt. Lekker aan de rand van het zwembad hangen en in het zonnetje lezen.
Na een uurtje komt de wind weer wat meer opzetten en gaan we er uit. Het wordt zo ondertussen ook tijd om weer te gaan eten. Het lijkt wel of we niks anders doen in de vakantie dan eten.

We hebben alle 4 wel zin in Italiaans, dus wordt het Franks Grill, een Amerikaans/Italiaans restaurant. Binnen is geen plaats meer, het is niet zo'n groot restaurant, maar buiten hebben ze ook een paar tafels dus daar gaan we zitten. We bestellen allemaal pasta: Jurgen heeft penne met knoflook, broccoli, knoflook, kip en knoflook. Mijn vader neemt ravioli en mijn moeder en ik nemen een soort canneloni's. Het is ècht heel lekker, maar ook veel te veel. Maar ondanks dat we het nu nog niet op kunnen hebben we eigenlijk wel zin in een toetje. Gelukkig kunnen we dat meenemen, dus mijn vader kiest tiramisu, Jurgen en mijn moeder een cannoli en ik cheesecake.
Terug in het appartement installeren we ons met koffie/thee en de toetjes op het balkon. Jammer maar de cannoli's zijn echt vies. De tiramisu en cheesecake zijn wel erg lekker.
We houden het iets langer vol dan gisteren maar tegen 22.00 uur zijn de lichten uit.

9 Maart: Natuurlijk moeten we de auto ruilen...

Het is een kort nachtje, maar we hebben lekker geslapen. Ik word pas om 07.15 uur wakker en Jurgen een kwartiertje later. We hebben dan al, volgens afspraak, een berichtje van m'n ouders dat zij ook al wakker zijn en spreken af dat we rond 8.00 uur op hun deur kloppen. Daar blijkt dat zij praktisch niet hebben geslapen, ze waren over hun slaap heen. Nou ja, dat komt dan vanzelf!

Het ontbijt is op z'n zachtst gezegd nogal sober. We roosteren wat boterhammen, ik neem een bagel en mijn vader waagt zich zelfs aan een fabriekswafel. En dat was het eigenlijk wel. Ach, eten we straks nog wel iets.

Vandaag staan er een paar dingen in Miami op de planning en daarna gaan we naar ons appartement in Marathon. Het weer is oké: bewolkt met zon, af en toe een heel klein buitje en een graad of 23.
De eerste stop is de Walmart, nu voor 'echte boodschappen'. We halen drinken, fruit, snacks, en dit keer een koeltas. Zo kunnen we even vooruit.

Daarna gaan we naar het Holocaust Memorial. Niet omdat het nu zo'n vrolijke bestemming is, maar  in 2014 zijn we hier niet geweest en ik wilde dit indrukwekkende monument graag zien. Uiteraard is het ons gelukt om dit te bezoeken op de enige dag in de week dat het gesloten is.
Toch is niet helemaal duidelijk wat gesloten is, want we kunnen overal in en omheen lopen.
Het monument is inderdaad ontzettend indrukwekkend. Je wordt stil van alle namen die op de muren staan.... Een plek om kippe(n)vel te krijgen.

Na de nodige foto's gaan we weer door. Ocean Drive en Woodwyn staan nog op de planning.
Ocean Drive 'doen' we nog wel en we maken de foto's van de art deco hotels. Woodwyn slaan we over, in plaats daarvan maken we een ongeplande stop bij Alamo op het vliegveld. Het kan in onze vakantie niet anders; we moeten de auto omruilen. Dit keer is het de 'schuld' van mijn moeder. Nee hoor, zij kan er niets aan doen maar haar gordel blijft steeds hangen. Dat is verre van prettig, en nu zijn we toch nog in de buurt dus we ruilen die auto gewoon om.

Uiteraard krijgen we de nodige excuses en voor het enorme ongemak (?) hoeven we de auto niet afgetankt in te leveren. Da's mooi! We kijken even in de rij en zien een behoorlijk luxe witte Expedition staan. Die heeft mijn favoriet: een panoramadak, dus die wordt het!
Wij zijn inmiddels enorm bedreven in het wisselen van auto's dus nog geen half uur nadat we binnen zijn gereden, rijden we weg met deze kolos. En alle gordels doen wat ze moeten doen 👌 

Nu we de auto hebben gewisseld is het al 'tussen-de-middag' en na het nogal karige ontbijt van vanmorgen hebben we best trek. Hoogste tijd dus voor een eerste authentieke ontbijt ervaring: we stoppen bij een Cracker Barrel.
Het duurt even voor iedereen de kaart heeft ontcijferd, er staat natuurlijk ook bizar veel op, maar dan zijn we er uit. M'n moeder en ik nemen de eggs-in-a-basket; een heel bescheiden ontbijtje met 2 eitjes, toast, hashbrowns en bacon. M'n vader en Jurgen gaan los met een wat uitgebreider menu met ei, bacon, worstjes, hashbrowns, biscuits, gravy en grits (die natuurlijk niemand op wil eten) en nog wat toast. Het smaakt heerlijk en de bordjes gaan zelfs helemaal leeg!

Tijd voor de Overseas Highway. We stoppen bij het visitor centre op Islamorada waar niet heel veel te zien is en daarna maken we een stop bij Robbie's. Geen idee of dit in 2014 ook al zo was, maar inmiddels betaal je 4$ voor het voeren van de vissen en ook nog eens 2,50$ per persoon om 'door' te mogen lopen. Dat zijn best dure foto's. Een paar meter verderop heb je een prima zicht op alle pelikanen die hier rondhangen in de hoop her en der een visje op te vangen. Pelikanen zijn echt heel erg grappige vogels. Van een afstandje dan. Dichterbij hebben ze toch wel een hele grote snavel 😁

We gaan weer door voor het laatste stukje en we hebben geregeld last van een dipje. Je rijdt hele stukken waar je niets van de zee ziet, de route is niet overal heel inspirerend. Net na 17.00 uur komen we aan bij onze accommodatie. De sleutel en papieren zitten keurig in een envelop die aan de porch van het kantoortje hangt. Of eigenlijk aan de tijdelijke keet; na Irma zijn ze nog niet toegekomen aan het herbouwen van het kantoor; eerst moest de accommodatie opgeknapt worden.
En die is dan wel heel netjes, precies zoals op de plaatjes. We hebben een woonkamer, keuken, 2 slaapkamers en een badkamer. En rondom balkons. Hier houden we het wel twee nachten uit!

Terwijl de rest binnen aan tafel z'n ding zit te doen, zit ik lekker op het balkon het dagboek te schrijven. Het waait de hele dag al stevig en gecombineerd met de temperatuur doet het erg Caribisch aan. Op weg hier naar toe kwamen we verschillende reclameborden tegen voor een Sandal Outlet. Daar rij ik nog even met m'n moeder naar toe. Helaas is het niet zo outlet. Of mischien wel niet omdat ze er vooral heel veel dure merken hebben, en die zijn eigenlijk nog steeds duur. Wel ziet m'n moeder een paar fijne Sketcher sandalen, maar ze besluit nog te wachten en ze in Orlando te kopen. Op de terugweg haal ik voor Jurgen nog wat lokaal bier, en net na 19.00 uur zijn we weer terug. Daar blijkt de deur van de badkamer vanzelf in het slot te zijn gevallen zonder dat er iemand in zat. Dus de mannen moesten aan de klus maar het is gelukt. We maken maar even de afspraak dat deur gesloten betekent badkamer bezet, want niemand wil nu zomaar meer de deur op slot doen 😄

Na dit avontuur is het alweer de hoogste tijd om wat te gaan eten. Bij mijn moeder slaat het slaapgebrek inmiddels keihard toe; ze heeft helemaal geen honger en is een beetje licht in haar hoofd. Wij bestellen dan ook allebei een cesar salade met gegrilde kip en een portie friet. Jurgen en mijn vader nemen allebei een steak. Het eten is lekker, en mijn moeder knapt er toch wel weer wat van op, maar het is echt veel te veel.

Met moeite rekken we het in het appartement nog zo'n drie kwartier maar dan is het echt op. Het is nog geen 21.30 uur als alle lichten uit zijn....😴😴

8 maart: Een hele lange reisdag...

Het is vroeg... heel erg vroeg! We sliepen gisteren ook al zeer op tijd, zou zo maar kunnen dat dit iets te maken heeft met de vermoeidheid en spanningen van de laatste weken. Maar nu is het dus pas 04.45 uur als ik wakker word van Jurgen die naar het toilet moet. Natuurlijk moet ik dan ook en dan kunnen we niet meer slapen. En dat is jammer want de wekker staat pas 2 uur later.

Maar wat lezen, spelletje op de telefoon en uiteindelijk toch nog wat dutten tot de wekker gaat.
Douchen, aankleden en naar beneden waar m'n ouders al zitten te wachten 😊
Jurgen brengt nog even de eeuwige föhn naar de auto en we wachten nog een paar minuten op de shuttlebus die ons in 5 minuten naar Schiphol brengt.

We zoeken de juiste balie op en ondanks dat we alleen de koffers kwijt hoeven gaat het niet heel erg snel. En passant worden we nog 'getrakteerd' op een redelijk onsmakelijk tafereel, veroorzaakt door een 'dame' die en paar maten te dik is voor haar kleding (of haar kleding is een paar maten te klein...) en in een te strakke legging en een (veel) te kort shirt de koffer staat over te pakken 😨

Als we aan de beurt zijn krijgen we aan de balie de vraag of we de afgelopen 14 dagen in China of Iran zijn geweest en na ons ontkennende antwoord gaan de koffers op de band en verdwijnen ze in de duistere krochten van Schiphol.
Wij lopen gelijk door naar Security. TSA Pre of niet, hier op Schiphol gaat dit tegenwoordig heel snel. Alles mag in de tas blijven zitten. Je moet wel alles uit je zakken halen en bijvoorbeeld een vest met rits mag je niet aanhouden maar verder kun je zo de scanner in. Bij mij gaat het natuurlijk weer piepen en ik word vrij grondig gefouilleerd. De dubbele knoop in m'n spijkerbroek is waarschijnlijk de boosdoener. Van de handbagage gaat dan weer de rugzak van m'n moeder via een omweg. De flesjes handgel gaan allemaal door de check en komen er uiteraard schoon uit.

Direct na security zit paspoortcontrole en daar is het lekker druk zullen we maar zeggen. Er staat een flinke rij maar toch gaat het nog vrij snel. We worden door een dame ieder een ander rij in gestuurd. Mijn ouders zijn sneller door de geautomatiseerde controle dan wij langs de marechaussee meneer zijn, maar die is wel vriendelijk.

Dan is het tijd voor het ontbijt. Dat halen we bij Bread. Zoals altijd smaakt dit prima, maar zijn de broodjes op z'n zachtst gezegd nogal knapperig afgebakken. Als ook dat op is gaan we richting de gate. We hoeven niet heel lang meer te wachten tot we gaan boarden. We hebben 2 x 2 stoelen achter elkaar dus dat zit prima. En ook nu weer bij United voldoende beenruimte.

De vlucht verloopt soepel. Snel na het opstijgen, eens niet van de Polderbaan, krijgen we een drankje met een zakje zoutjes. En niet heel lang daarna komt het eten al. Jurgen neemt de chicken, ik de pasta. Het smaakt prima maar de salade is smerig. En het ijsje wat we na het eten krijgen vind ik qua smaak op z'n minst discutabel: gember/honing. We krijgen nog eens wat drinken en daarna gaat het licht uit en de raamluikjes dicht. Blijft bijzonder op een dagvlucht.

We kijken wat films, het aanbod is best heel prima. Het zijn niet bepaald culturele hoogstandjes (Jurgen kijkt bijvoorbeeld Mad Max en de spin off van Fast & Furious, ik kijk Jumanji 2 en Pointed Knife) maar het helpt je door de lange zit heen. Een uur voor landing krijgen we nog een soort broodjestosti met wat te drinken en een stroopwafel. We gaan er van uit dat we deze bij Alamo niet nodig gaan hebben dus we eten hem lekker op 😄

Dan komt, na 8 uur en 40 minuten, Chicago dan toch in beeld; het is erg helder weer en hier en daar zien we nog sneeuw liggen. We landen keurig op tijd, het is dan 14.00 uur locale tijd. We zijn snel uit het vliegtuig en lopen direct door naar immigrations. Jurgen en ik kunnen door de kiosk maar omdat het voor mijn ouders de eerste keer in Amerika is, lukt het bij hen niet. We worden naar een rij gedirigeerd en de mevrouw achter de balie zegt dat we met z'n vieren naar voren mogen komen. Het kost wat vingerafdrukken en foto's (van m'n ouders, wij hoeven niet meer) en dan staat de stempel!

Al met al heeft het een minuut of 15 geduurd, bizar snel. De koffers komen ook alle 4 tegelijk, dat is ook wel eens anders geweest! We halen de koffers van de band, lopen door de douane en zo'n 15 meter verderop leveren we de koffers weer in. Tot in Miami!

We nemen de bus naar terminal 1 en daar gaan we door security. Hier blijkt dat TSA Pre inderdaad heel veel tijd scheelt! Jammer dat dit totaal random wordt toegekend want het is echt wel ideaal.
Op zich hoeven we helemaal niet snel te zijn... Een paar maanden na het boeken van de tickets kregen we het bericht dat de binnenlandse vlucht verzet was, bijna 2 uur later. Dat betekent dat we hier zo'n 5,5 uur voor de overstap hebben. Dat is aan de ruime kant.

Eerst halen we maar eens koffie (en thee) en we lopen wat op en neer langs de gates. Je moet toch aan je stappen komen 😉 Dan gaan we ook nog iets eten. Jurgen neemt een ceasar salade, ik neem een pizza peperoni en mijn ouders delen een pizza Margarita. Het smaakt prima, maar ik heb altijd trek op zo'n reisdag.
En dan is het ongemerkt toch zo langzamerhand tijd geworden om te boarden. Dit is een 'klein' vliegtuig met 2 rijen van 3. Dus 1 van ons zit alleen. Het blijkt dat dit inderdaad zo is, geen buren. Dus we hebben per 2 3 stoelen. Lekker hoor, zit toch even wat ruimer. Jurgen slaapt al voor het vliegtuig opstijgt en de eerlijkheid gebied me te zeggen dat ik toch ook even wegdut. Alleen de 'oude garde' houdt stug vol 😁

Precies op tijd (dus eigenlijk veel te laat, 23.50 uur) landen we op Miami. Omdat we het hele circus van immigrations al in Chicago hebben gehad, hoeven we hier alleen maar een marathon te lopen naar de bagageband en daarna naar de autoverhuur. De koffers zijn er heel snel dus we staan binnen een half uur na 'touch-down' bij Alamo. Mijn ouders bewaken de koffers en wij gaan naar de balie. Ook nu is de huur prima geregeld, krijgen we geen enkele extra vraag, en kunnen we de gehoopte gigantische auto ophalen. Er was nog enige twijfel van mijn kant: op de papieren van Happytours stond dat het een Ford Expedition or similar zou zijn, op de reserveringsbevestiging van Alamo stond een Tahoe or similar.
Het werd een Suburban. We mochten kiezen uit een rij met een stuk of 8 gigantische auto's. 6 Expeditions, 1 GMC en een Suburban. En die hebben we nog nooit gehad, dus die wilde Jurgen nu wel eens proberen.

Als de greeter de auto uit de rij haalt, volgen er wat ontstellende blikken op de gezichten van mijn ouders als ze zien hoe groot die auto is 😆  Mooi, want dat was het idee!
We rijden via de Walmart naar het hotel. even wat kiwi's en flessen water halen. We zijn nog nooit zo snel door de Walmart gelopen want we zijn er zo ondertussen wel heel erg klaar mee voor vandaag.
We rijden het laatste stukje naar het hotel. Het inchecken gaat vlot, het blijkt dat we dit hotel eergisteren toch al betaald hebben. Voelt toch een beetje als een gratis overnachting 😂

De kamers zijn wat ouder maar wel erg groot. Ik snap alleen niet dat er altijd van die smerige vloerbedekking ligt. Tegen 02.15 uur storten we lichtelijk uitgeput op ons bed neer en ongeveer 10 seconden later liggen we in diepe rust.

Het is zo ver!

De aanloop naar de vakantie was best gek. Een week of drie voor ons vertrek bleek het met de gezondheid van Jurgen zijn ouders niet zo goed te gaan. Beide hebben na elkaar een week in het ziekenhuis gelegen, en de situatie is best zorgelijk geweest. De opluchting was dan ook groot toen bleek dat het weer goed ging en ze thuis verder konden herstellen.

Dat betekende ook dat we weer met een gerust hart verder konden met de voorbereidingen van de vakantie. Los van het feit dat we allemaal blij waren dat het met de (schoon)ouders goed gaat, waren we natuurlijk ook blij dat de reis kon doorgaan. Dat was pas zeker een week voor vertrek. Dus toen konden we nog snel de laatste dingen regelen. We boekten nog een extra auto voor in de villa (en in de wondere wereld van de autohuur was een SUV goedkoper dan een kleine Spark), mijn ouders kregen het roadbook met de instructie dat ze alles mochten vergeten, maar dat niet en de koffers werden gepakt.

En eindelijk was het dan toch 7 maart geworden. Mijn ouders kwamen tegen het einde van de middag naar ons toe om zo met één auto naar Schiphol te rijden. Eerder dan gepland zitten we tegen 15.45 uur in de auto. Uiteraard is het op dit moment rustig op de weg, dus 5 kwartier later zijn we al bij het hotel. We slapen dit keer bij het Ibis. Dat ligt zo mogelijk nog dichterbij dan het Van der Valk, eigenlijk net achter P3, en is bovendien een heel stuk goedkoper dan het Van der Valk 😅



Het inchecken gaat soepel en we zijn snel bij de kamers. Die zijn niet heel groot, maar keurig netjes. We gooien de spullen op de kamer en besluiten met de shuttle naar Schiphol te gaan. Het is nog veel te vroeg om op de kamer te blijven hangen en bovendien lukte het thuis niet om online in te checken. Kunnen we dat straks op de luchthaven doen.

We nemen de shuttle van 17.50 en staan, ondanks een dubbele omweg, een kwartiertje later op Schiphol. Eerst op zoek naar de juiste incheckzuil. Die hebben we eigenlijk heel snel gevonden, maar omdat het op dat moment niet goed werkt besluiten we door te lopen. De korte versie is dat we vanaf Vertrek 3 naar Vertrek 1 en weer terug naar 3 lopen om daar bij de zuil in te checken 😂

Het kost nog een beetje moeite maar dan komen toch alle 8 de boardingpassen eruit. Mét TSA pre! Nu denk ik te weten dat dit de 'snelle' route is, maar dat zullen we morgen wel zien.
Inmiddels is het de hoogste tijd om te eten en dat gaan we doen bij de LaPlace. Jurgen neemt een half haantje, mijn ouders komen vast in de stemming met ieder een hamburger en ik neem de pasta met champignons. Het eten komt in etappes maar het smaakt allemaal goed.

We komen langs de Hema waar we nog even desinfecterende handgel en cleaning wipes kopen. Mijn moeder en ik dan. M'n vader haalt een moorkop 😂 Kwestie van prioriteiten, toch?
Met de shuttlebus rijden we terug naar het hotel, zonder omwegen een ritje van 5 minuten.

We spreken af elkaar morgen om 07.45 uur beneden te treffen om de shuttle van 08.02 uur te nemen.
Het is erg warm op de kamer, het bed 'voelt' ook warm. We kijken nog wat TV maar vallen toch vroeg in slaap. Misschien is het daarom dat we de volgende morgen wel heel vroeg wakker worden...